قانون کار

این قانون برای تنظیم روابط کارگری و کارفرمایی، حمایت از نیروی کار و ایجاد شرایط مناسب کار وضع شده است.

قرارداد کار عبارت است از قرارداد کتبی یا شفاهی که به موجب آن کارگر در قبال دریافت حق‌السعی، کاری را برای مدت موقت یا مدت غیرموقت برای کارفرما انجام می‌دهد.

استخدام افراد کمتر از پانزده سال تمام شمسی ممنوع است.

کارفرما مکلف است حقوق و مزایای کارگر را به موقع و کامل پرداخت نماید.

ساعات کار نباید از هشت ساعت در روز و چهل و چهار ساعت در هفته بیشتر باشد.

کارگر به ازای هر یک سال کار، سی روز مرخصی با حقوق استحقاقی دارد.

کارفرما مکلف است کارگران خود را تحت پوشش بیمه تأمین اجتماعی قرار دهد.

قرارداد کار مدت غیرموقت است و هرگاه مدت آن در قرارداد ذکر نشود، قرارداد مدت غیرموقت تلقی می‌شود.

کارگری که یک سال یا بیشتر به کار اشتغال داشته باشد، به میزان یک ماه آخرین حقوق به عنوان پایه سنوات مستحق دریافت می‌باشد.

کارفرما مکلف است به کارگران خود به نسبت یک سال کار، معادل شصت روز آخرین مزد را به عنوان عیدی و پاداش بپردازد.